ساز هنرمندان ایرانشهری دیگر نمی نوازد
ایرانشهر قلب تپنده بلوچستان همواره به عنوان الگوی فرهنگی بلوچستان مورد توجه بوده است . وجود ظرفیت هایی چون جمعیت بسیار جوان ، آب و زمین مساعد برای کشاورزی ، مهاجرپذیری، وجود منابع طبیعی و معادن ، موقعیت ویژه اقتصادی چهره ویژه ای به این شهر بخشیده است . در کنار تمام این ظرفیت ها می توان از فضای فرهنگی ایرانشهر به نیکی یاد کرد وجود چهره های شاخص و پیشکسوتان فرهنگ و هنر گواه این ادعاست در فضای بدون امکانات تفریحی و رفاهی این شهر قشر هنرمند همواره گرمابخش محافل این شهر بوده اما مدت های مدیدی است که دیگر کانونهای خودجوش فرهنگ و هنر این شهر از رونق سابق افتاده اند یا بهتر است بگوییم که مدت هاست ساز هنرمندان ایرانشهری نمی نوازد . مدت هاست که مردم ایرانشهر آن جشنواره های تئاتر داخلی را از یاد برده اند ، مدتهاست که دیگر از آن هیاهو و جنب و جوش نوجوانان دولت آبادی گروه آهنگ بلوچ خبری نیست ، مدتهاست که از جمعیت فرهنگی و هنری مکران اخبار هنری به گوش نمی رسد ، دیگر از هانی و شی مرید برادران برهانزهی (که در این مدت فانوس تئاتر را روشن نگه داشته اند ) از حمل محمد دین دشتی از بیلان و پیلان و فیلم های کوتاه نورزهی و ... خبری نیست ، دیگر از نقاشی های آرمون و استوار از کاریکاتور های برجسته خدایار نارویی از آثار شکسته نستعلیق محسن نارویی از نوای تنبور و قیچک هنرمندان بی ادعای موسیقی از شب های شعر انجمن ادبی داز و آدینک از آثار گرافیکی ابوبکر نرماشیری خبری نیست انگار که مدت هاست ماشاء الله بامری از میان ما رفته و گویی همه موزیسین های ما بعد از او یتیم و بی خانمان شده اند . دیگر مدت هاست خبری از افتخارات پیرمرد دو نی نواز نیست .
انگار همه هنرمندان ایرانشهری یادشان رفته که اینجا خبری نیست .
