دیوارنوشته های غیررسمی خدشه ای بر سیمای شهری

 

سیمای شهر شامل تمام عناصر و عوامل شهری است که به دیده می آید و چشم قادر به تماشای آن می باشد و در ذهن و خاطره انسان شکل می گیرد . در نگاه اول نخستین چیزی که از یک شهر به یاد آدم می آید سیما و منظر آن شهر است و معمولا شهرهایی که مدیران شهری آن برای زیباسازی صاحب فکر و برنامه باشند بیشتر در یادها و خاطره ها ماندگار می باشند .

اما در کنار این مسئله همواره دیوارنوشته های غیررسمی به عنوان یک  عامل منفی  بر معماری ها و حالت های  زیباشناختی شهرها تاثیر گذار است و عوامل گوناگونی می تواند سرمنشا این گونه رفتارها باشد که باید مدیران و برنامه ریزان شهری  سعی در شناخت و از بین بردن آنها (کاستن آنها ) داشته باشند .

با یک نگاه کلی به شهر ایرانشهرو البته دیگر شهرهای استان  می توان به سادگی  به این مسئله پی برد که میزان استفاده از این دیوارنوشته های غیررسمی رو به افزایش است و گاها آنها را می توان در ردیف وندالیسم شهری به شمار آورد که حتی میراث فرهنگی شهر و اماکن عمومی و خصوصی از تیررس آنها دورنمانده و در یک نگاه موشکافانه می توان آنها را در چند دسته تقسیم بندی نمود :

1 – ابراز احساسات ، عشق و دوستی ها در قالب اشعار و جملات عاشقانه 

2 – تحدید موقعیت ها و قلدوری های محله ای و گاها قبیله ای و عشیره ای

3 – پیام های رادیکال سیاسی و بیشتر مذهبی

4 – تبلیغات صنفی و شغلی

5 – آگهی های فروش ملک و املاک و ...

آن چیزی که قابل ملاحظه است تاثیر روانی و بصری منفی است که این نوع نوشته های غیررسمی در اذهان شهروندان و میهمانان می گذارد و متاسفانه متولیان فرهنگی شهر برای مقابله با این پدیده  بیگانه و فاقد برنامه اند و این پدیده ها به یک سنت فرهنگی در حال تبدیل شدن است .

و ازهمه تاسف بارتر اینکه بر روی دیوارها و پیاده رو های خیابانها و فضای سبز شاهد ریختن ته مانده های قرمز رنگ پان و پرک هایی هستیم  که تحفه کشورهای همسایه است و این روزها استفاده از آنها دربین نوجوانان روز به روز در حال افزایش است  و اعتیاد به آن و حرکات ناشایست بعد از مصرف آن به یک معضل فرهنگی در حال بدل شدن است .

به نظر میرسد که حمایت و پشتیبانی از گرافیک شهری در تبلیغات شهری و اجرای برنامه ها و کارگاههای آموزش شهروندی و غنی ساختن اوقات فراغت نوجوانان می تواند در کاهش دیوارنوشته های غیررسمی  و افزایش نسبی ارزشهای زیبایی شناختی سیمای شهرنقش مثبتی داشته باشد

 

فضاهای بازی مناسب شهرها و تاثیر آن بر جامعه پذیری کودکان

فضاهای بازی مناسب شهرها و تاثیر آن بر جامعه پذیری کودکان  

کودکان، عامل پیوند نسل های گذشته و آینده در هر جامعه محسوب می شوند. اصلاح محیط اجتماعی نیز در هر جامعه از طریق کودکان در فرایند جامعه پذیری آنها میسر است. توجه به ایجاد محیطی مناسب جهت  رشد کودک و آشنایی با نیازها ی او زمینه رشد درست شخصیتی و تربیتی او را به عنوان نسل سالم فردا، فراهم می آورد و همچنین شهری که به کودکان خود بی توجهی کند ، به نسل گذشته، موجود و آینده خود توجه بی توجهی کرده است.

ایجاد محیط های یکنواخت، خشن، ملال آور و همراه با عوامل مسأله برانگیز، برای کودک به اندازه ایجاد فضاهای باز،در کنار طبیعت، میل به یک زندگی اجتماعی سالم، همراه با قصه پردازی و شعر و موسیقی و هیاهو بر او تأثیر می گذارد.فضای شهر میبایستی دارای کیفیت ویژه ای باشد تا برای حضور بدون خطر کودک آماده پذیرایی و رشد و بالندگی او گردد.

لازمه رشد سالم کودک، ایجاد این زمینه ها در جهت ارتباط بخشیدن بین کودک و محیط طبیعی محسوب می شود.بنابراین میبایستی به توسعه فضاهای سبز و طبیعت شهری کمک کنیم تا کودک بتواند محیطی که به طبیعت نزدیک است با نشاط باشد وآرام گیرد. چنانچه محیط طبیعی به عنوان زمینه ای در رشد کودک محسوب شود، محیط انسانی نیز به مثابه باغبانی می ماند که در رویش و نحوه رشد او مهمترین نقش را بازی می کند. اگر باغبان در پرورش یک نهال یا بوته تلاش نکند، گیاه آفت زده و یا به حالتی خودرو خواهد رویید. منظور از پرورش آن است که کودک را با روشهای صحیح برای زندگی در جامعه آینده آماده ساخت.

خیابان ها، میادین و عناصر عمومی شهری مانند پارک ها، فضاهای باز و ورزشی از جمله فضاهای شهری محسوب می شود.کودکان از فضاهای شهری درس ها و آموخته هایی می گیرند که چه بسا ممکن است آنان را از نظر رفتاری بیش از آموزه های خانه و مدرسه متأثر سازد. بنابراین، امنیت فضای شهری به منظور رفت و آمد کودکان بسیار مهم و قابل توجه است.چنانچه فضاهای عمومی شهری به درستی پای گیرد، محیط مناسبی را به وجود خواهد آورد که کودکان و پدر و مادر، در آن احساس امنیت می کنند.

یکی از نکات اصلی در طراحی فضاهای شهری، ایجاد فضای بازی برای کودکان می باشد و بازی درمانی از راه حلهای رفع مشکل و فشارهای عصبی دوران کودکی به حساب می آید و از انزوای کودک میکاهد.

اساس سلسله مراتب شهری در شهرسازی از زیر محله آغاز شده و شهر و محله های آن به نسبت حوزه های تحت پوشش خدمات مربوطه به کودکان بنیان می گیرد. بدیهی است که اصلی ترین خدمات شهری در محله ها و زیرمحله ها علاوه بر کودکستان و دبستان شامل پارک و فضای ورزش و بازی بچه ها، کتابخانه کودک، زمین های ورزش و فضای باز می باشد.کودکان، نیازمند محیط هایی هستند که آنان را مخاطب قرار دهد، به چالش وادارد و جلب توجه کند تا آنها مشاهده کنند و بیاندیشند.خیابان ها و میادین دارای آب نما،کودکان را به مشارکت و توجه دعوت می کند. فروشگاه های جذاب و علائم خیابانی، می تواند علاقه به مطالعه را بویژه در کودکان پیش دبستانی بر انگیزاند. رویدادها و سرگرمی های خیابانی، جشن ها؛ جشنواره ها، بازارها و فضاهای باز و سبز منشأ علاقه و جذابیت دائمی برای کودکان می باشد.

به نظر می رسد که شهرداری به عنوان یکی از اصلی ترین نهادهای شهر در همکاری با نهادهای مرتبط، نقش مؤثری در بهبود شرایط کودک دارد. وظیفه شهرداری ها بسیار گسترده تر از آن اقداماتی است که امروزه به آن می پردازند. شهرداری ها به عنوان نماینده مردم شهر در نیکبختی یا خوشبختی و رفاه و سلامت آنان، باید نقش مؤثرتری ایفا کنند.

همه باید دست در دست هم دهیم و با مشارکت دلسوزانه، تلاش کنیم محیطی مساعد و قابل استفاده برای کودکان امروز و متخصصین فردا فراهم آوریم.